اي خياط! اگر مي‌تواني رختي به قامتم بدوز كه آستين‌ها، دست‌ها رو نه دست به سينه كنه، نه دست به كمر، حالا كه عاجزي پس دو نوع امتحان مي‌كنيم، يكي به جهت شرفيابي، قربان خاك پاي جواهر آساي مباركت گردم، يكي هم جهت احضار آدم‌ها. آهاي پدرسوخته‌ها كجائين؟